Badania profilaktyczne pracowników stanowią kluczowy element systemu ochrony zdrowia w miejscu pracy. Pracodawca ponosi pełną odpowiedzialność za zapewnienie, aby żaden pracownik nie został dopuszczony do wykonywania obowiązków służbowych bez aktualnego orzeczenia lekarskiego. Ten obowiązek dotyczy absolutnie wszystkich zatrudnionych osób, niezależnie od rodzaju wykonywanej pracy czy stanowiska. System badań profilaktycznych obejmuje kompleksową ocenę zdrowotną, która ma na celu ochronę zarówno pracownika, jak i jego współpracowników przed potencjalnymi zagrożeniami zdrowotnymi wynikającymi z charakteru wykonywanej pracy. Osobną kwestią jest dostarczenie zwolnienia lekarskiego pracodawcy – terminy i formy opisujemy w odrębnym wpisie.
Pracodawca ma bezwzględny obowiązek czuwać nad tym, aby pracownik nie został dopuszczony do pracy bez badań lekarskich. Obowiązek ten dotyczy wszystkich pracowników bez wyjątku, niezależnie od rodzaju wykonywanej pracy czy zajmowanego stanowiska
Kompleksowy system badań profilaktycznych w Polsce opiera się na szczegółowych regulacjach prawnych, które precyzyjnie określają zarówno zakres badań, jak i procedury ich przeprowadzania. Pracodawcy muszą być świadomi swojej odpowiedzialności nie tylko za organizację badań, ale również za zapewnienie odpowiedniej dokumentacji i przestrzeganie wszystkich terminów związanych z badaniami okresowymi i kontrolnymi.
Klasyfikacja badań lekarskich pracowników
System badań profilaktycznych pracowników w Polsce opiera się na trzech podstawowych kategoriach, z których każda służy określonemu celowi i jest przeprowadzana w różnych momentach zatrudnienia. Każdy rodzaj badań ma swoje specyficzne wymagania i procedury, które muszą być ściśle przestrzegane przez pracodawców.
Wstępne badania lekarskie stanowią pierwszy etap oceny zdrowotnej osoby rozpoczynającej pracę. Są one obligatoryjne dla wszystkich nowych pracowników oraz w określonych sytuacjach związanych ze zmianą stanowiska pracy. Okresowe badania lekarskie mają charakter cykliczny i służą monitorowaniu stanu zdrowia pracowników w trakcie trwania stosunku pracy. Kontrolne badania lekarskie są przeprowadzane w szczególnych okolicznościach, głównie po dłuższej nieobecności chorobowej.
Wyróżnia się trzy podstawowe rodzaje badań pracowników: wstępne badania lekarskie dla osób rozpoczynających pracę, okresowe badania lekarskie przeprowadzane cyklicznie oraz kontrolne badania lekarskie po dłuższej nieobecności chorobowej. Każdy rodzaj badań ma określone procedury i wymagania prawne
Każdy z tych rodzajów badań wymaga odpowiedniego skierowania wydanego przez pracodawcę oraz przeprowadzenia przez uprawnionego lekarza medycyny pracy. Dokumentacja z badań musi być prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami, a wyniki badań mają bezpośredni wpływ na możliwość wykonywania pracy na określonym stanowisku.
- Przygotowanie skierowania na badania przez pracodawcę
- Zgłoszenie się pracownika do lekarza medycyny pracy
- Przeprowadzenie badania zgodnie z określonym zakresem
- Wydanie orzeczenia lekarskiego przez uprawnionego lekarza
- Przekazanie orzeczenia pracodawcy i pracownikowi (od 17 kwietnia 2026 r. co do zasady w postaci elektronicznej)
- Dokumentowanie wyników badań w odpowiedniej dokumentacji medycznej
Wstępne badania lekarskie - wymagania i wyjątki
Wstępne badania lekarskie stanowią fundamentalny element systemu ochrony zdrowia pracowników i są wymagane w ściśle określonych sytuacjach. Kodeks pracy jasno precyzuje, że wstępnym badaniom lekarskim podlegają przede wszystkim osoby przyjmowane do pracy oraz pracownicy młodociani przenoszeni na inne stanowiska pracy. Dodatkowo badania te dotyczą innych pracowników przenoszonych na stanowiska, gdzie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia lub warunki uciążliwe. Gdy lekarz kieruje pracownika do sanatorium, warto znać prawa pracownika na czas leczenia uzdrowiskowego.
System przewiduje jednak określone wyjątki od obowiązku przeprowadzania wstępnych badań lekarskich, które mają na celu optymalizację procedur przy zachowaniu bezpieczeństwa zdrowotnego. Pierwszy wyjątek dotyczy osób przyjmowanych ponownie do pracy u tego samego pracodawcy na identyczne stanowisko lub stanowisko o takich samych warunkach pracy, pod warunkiem że nastąpi to w ciągu 30 dni po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniego stosunku pracy.
Wstępne badania lekarskie są obligatoryjne dla osób przyjmowanych do pracy oraz pracowników młodocianych przenoszonych na inne stanowiska. Obowiązek ten dotyczy również innych pracowników przenoszonych na stanowiska z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia lub warunkami uciążliwymi
Drugi wyjątek odnosi się do osób przyjmowanych do pracy u innego pracodawcy na dane stanowisko w ciągu 30 dni po zakończeniu poprzedniego stosunku pracy. W tym przypadku konieczne jest posiadanie aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy w warunkach opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. Pracodawca musi dodatkowo stwierdzić, że warunki te odpowiadają warunkom występującym na danym stanowisku pracy.
Trzeci wyjątek dotyczy osób przyjmowanych do pracy i pozostających jednocześnie w stosunku pracy z innym pracodawcą. Podobnie jak w poprzednim przypadku, wymagane jest posiadanie aktualnego orzeczenia lekarskiego oraz stwierdzenie przez pracodawcę zgodności warunków pracy. Ważnym ograniczeniem w drugim i trzecim wyjątku jest wyłączenie osób przyjmowanych do wykonywania prac szczególnie niebezpiecznych - przy zmianie pracodawcy albo równoległym zatrudnieniu takie osoby zawsze przechodzą wstępne badania lekarskie. Wyjątek dla ponownego zatrudnienia u tego samego pracodawcy (art. 229 § 1¹ pkt 1 Kodeksu pracy) takiego zastrzeżenia nie zawiera.
| Sytuacja | Wymóg badań | Warunki wyjątku | Ograniczenia |
|---|---|---|---|
| Nowy pracownik | Obligatoryjne | Brak wyjątków | Dotyczy wszystkich |
| Powrót do tego samego pracodawcy | Możliwy wyjątek | W ciągu 30 dni, to samo stanowisko lub takie same warunki pracy | Brak wyłączenia prac szczególnie niebezpiecznych |
| Praca u innego pracodawcy | Możliwy wyjątek | W ciągu 30 dni, aktualne orzeczenie | Nie dotyczy prac niebezpiecznych |
| Jednoczesne zatrudnienie | Możliwy wyjątek | Aktualne orzeczenie, zgodność warunków | Nie dotyczy prac niebezpiecznych |
W przypadku osób przechodzących od innego pracodawcy lub zatrudnionych równolegle u innego pracodawcy, pracodawca ma obowiązek żądania aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na danym stanowisku oraz skierowania na badania będące podstawą wydania tego orzeczenia (art. 229 § 1³ Kodeksu pracy). Jeśli warunki opisane w tym skierowaniu nie odpowiadają warunkom na nowym stanowisku, pracodawca zwraca skierowanie i orzeczenie, a osoba przyjmowana do pracy przechodzi badania wstępne.
Okresowe i kontrolne badania lekarskie
System okresowych i kontrolnych badań lekarskich stanowi ciągły monitoring stanu zdrowia pracowników w trakcie trwania stosunku pracy. Okresowe badania lekarskie mają charakter cykliczny i są przeprowadzane zgodnie z ustalonym harmonogramem, który zależy od charakteru wykonywanej pracy oraz występujących na stanowisku czynników szkodliwych lub uciążliwych. Częstotliwość tych badań jest określana przez wskazówki metodyczne stanowiące załącznik nr 1 do rozporządzenia w sprawie badań lekarskich pracowników.
Kontrolne badania lekarskie mają charakter doraźny i są przeprowadzane w szczególnych sytuacjach, głównie w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni spowodowanej chorobą. Celem tych badań jest ustalenie zdolności pracownika do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku po okresie choroby. Badania kontrolne mogą również wykazać konieczność przeniesienia pracownika na inne stanowisko lub wprowadzenia dodatkowych środków ochrony zdrowia.
Badania lekarskie okresowe i kontrolne powinny zostać przeprowadzone w miarę możliwości w godzinach pracy. Za czas niewykonywania pracy w związku z przeprowadzanymi badaniami pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia zgodnie z przepisami Kodeksu pracy
Ważnym aspektem organizacyjnym jest przeprowadzanie badań w miarę możliwości w godzinach pracy. Za czas niewykonywania pracy w związku z przeprowadzanymi badaniami pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia. W przypadku konieczności przejazdu na badania do innej miejscowości, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów przejazdu według zasad obowiązujących przy podróżach służbowych.
Bezwzględnym wymogiem jest to, że pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. Naruszenie tego obowiązku może skutkować poważnymi konsekwencjami prawnymi i finansowymi dla pracodawcy.
- Okresowe badania lekarskie mają charakter cykliczny i są obowiązkowe dla wszystkich pracowników
- Kontrolne badania przeprowadza się po nieobecności chorobowej dłuższej niż 30 dni
- Badania powinny odbywać się w godzinach pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia
- Koszty przejazdu na badania w innej miejscowości pokrywa pracodawca
- Pracodawca nie może dopuścić do pracy bez aktualnego orzeczenia lekarskiego
Szczególne regulacje dotyczą pracodawców, których pracownicy pracują w warunkach narażenia na działanie substancji i czynników rakotwórczych lub pyłów zwłókniających. Tacy pracodawcy są obowiązani zapewnić swoim pracownikom okresowe badania lekarskie również po zaprzestaniu pracy w kontakcie z tymi substancjami, czynnikami lub pyłami. Dodatkowo, badania te muszą być kontynuowane po rozwiązaniu stosunku pracy, jeżeli zainteresowana osoba zgłosi wniosek o objęcie takimi badaniami.
Procedura skierowania na badania lekarskie
Wszystkie rodzaje badań profilaktycznych pracowników - wstępne, okresowe i kontrolne - są przeprowadzane wyłącznie na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę. Skierowanie to stanowi kluczowy dokument, który musi zawierać szczegółowe informacje niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia badania i wydania odpowiedniego orzeczenia lekarskiego. Umowy, akta osobowe i listy płac pracowników możemy przejąć w ramach usługi prowadzenie kadr i płac.
Każde skierowanie na badania lekarskie musi zawierać określenie rodzaju badania profilaktycznego, jakie ma być wykonane. Ta informacja pozwala lekarzowi medycyny pracy na zastosowanie odpowiedniego zakresu badań zgodnie z obowiązującymi wskazówkami metodycznymi. W przypadku osób przyjmowanych do pracy lub pracowników przenoszonych na inne stanowiska, skierowanie musi zawierać określenie stanowiska pracy, na którym osoba ma być zatrudniona.
Wszystkie badania lekarskie pracowników są przeprowadzane na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę. Skierowanie musi zawierać określenie rodzaju badania, stanowiska pracy oraz szczegółowy opis warunków pracy z uwzględnieniem występujących czynników szkodliwych
Pracodawca ma możliwość wskazania w skierowaniu co najmniej dwóch stanowisk pracy w kolejności odpowiadającej potrzebom zakładu. To rozwiązanie zapewnia większą elastyczność w procesie rekrutacji i pozwala na optymalne wykorzystanie zasobów ludzkich. Dla pracowników już zatrudnionych skierowanie musi zawierać określenie stanowiska pracy, na którym pracownik jest aktualnie zatrudniony.
Najważniejszym elementem skierowania jest opis warunków pracy uwzględniający informacje o występowaniu czynników niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych. Opis ten musi być szczegółowy i zawierać informacje o wielkości narażenia oraz aktualne wyniki badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia wykonanych na odpowiednich stanowiskach pracy. Ta informacja jest kluczowa dla lekarza przeprowadzającego badanie, gdyż pozwala na właściwą ocenę ryzyka zdrowotnego i dostosowanie zakresu badań do specyfiki stanowiska.
Firma produkcyjna zatrudniająca pracowników w hali produkcyjnej musi w skierowaniu na badania uwzględnić wszystkie występujące czynniki szkodliwe, takie jak poziom hałasu, zapylenie, obecność substancji chemicznych oraz wyniki pomiarów tych czynników przeprowadzonych przez służby BHP. Bez tych informacji lekarz nie będzie mógł prawidłowo ocenić stanu zdrowia pracownika.
Szczegółowy zakres badań profilaktycznych
Zakres i częstotliwość badań profilaktycznych są szczegółowo określone w wskazówkach metodycznych zawartych w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 roku w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (tekst jednolity Dz.U. 2023 poz. 607, zmiany: Dz.U. 2026 poz. 456 i 726). Te wskazówki stanowią podstawę dla lekarzy medycyny pracy przy określaniu konkretnego zakresu badań dla każdego pracownika.
Lekarz przeprowadzający badania pracownika ma znaczną swobodę w poszerzeniu zakresu badań o dodatkowe elementy, jeśli uzna to za niezbędne dla prawidłowej oceny stanu zdrowia. Może on zlecić dodatkowe specjalistyczne badania konsultacyjne, w szczególności otolaryngologiczne, neurologiczne, okulistyczne, dermatologiczne, alergologiczne lub psychologiczne. Decyzja o rozszerzeniu zakresu badań powinna być uzasadniona specyfiką stanowiska pracy lub stanem zdrowia badanej osoby.
Lekarz przeprowadzający badania może poszerzyć zakres badań o dodatkowe specjalistyczne konsultacje oraz badania dodatkowe. Może również wyznaczyć krótszy termin następnego badania niż określony we wskazówkach metodycznych, jeśli uzna to za niezbędne
Dodatkowo lekarz ma prawo do wyznaczenia krótszego terminu następnego badania niż określono we wskazówkach metodycznych, jeżeli uzna to za niezbędne dla prawidłowej oceny stanu zdrowia osoby przyjmowanej do pracy lub pracownika. Ta elastyczność pozwala na indywidualne podejście do każdego przypadku i zapewnienie odpowiedniego poziomu opieki zdrowotnej.
W ostatnich latach dyskutowano o istotnych zmianach w zakresie badań profilaktycznych pracowników, m.in. o obowiązkowym lipidogramie, badaniu poziomu glukozy we krwi i wskaźniku masy ciała BMI. Według stanu na listopad 2026 r. takie badania nie zostały dodane do obowiązkowego zakresu we wskazówkach metodycznych. Od 17 kwietnia 2026 r. lekarz, który zauważy potrzebę działań prozdrowotnych, wydaje badanemu zalecenia indywidualne – także dotyczące zdrowia poza pracą (§ 3 ust. 2a rozporządzenia).
- Podstawowe badanie lekarskie zgodnie ze wskazówkami metodycznymi
- Ocena dodatkowych czynników ryzyka przez lekarza
- Ewentualne zlecenie specjalistycznych konsultacji
- Przeprowadzenie dodatkowych badań diagnostycznych
- Analiza wszystkich wyników i wydanie orzeczenia
- Ustalenie terminu następnego badania okresowego
Dyskutowany pakiet badań dodatkowych zróżnicowanych ze względu na płeć (u kobiet mammografia i cytologia, u mężczyzn badanie PSA, a także RTG płuc czy badanie w kierunku raka jelita grubego) nie stał się częścią obowiązkowych badań. Kodeks pracy przewiduje natomiast (art. 229 § 6¹–6⁵), że lekarz medycyny pracy kieruje pracownika – za jego zgodą – do programu zdrowotnego lub programu polityki zdrowotnej, jeśli pracownik spełnia jego warunki. Badania wykonane w takim programie są finansowane na zasadach programu, a brakujące badania lekarz zleca osobno.
Dokumentacja medyczna z badań profilaktycznych
Prowadzenie właściwej dokumentacji medycznej stanowi integralną część systemu badań profilaktycznych pracowników. Dokumentacja medyczna prowadzona przez lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne obejmuje dwa podstawowe elementy: kartę badania profilaktycznego oraz rejestr wydanych orzeczeń. Oba te dokumenty muszą być prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i zawierać wszystkie wymagane informacje.
Karta badania profilaktycznego stanowi szczegółową dokumentację każdego przeprowadzonego badania i musi zawierać kompleksowe informacje o jednostce wykonującej badanie oraz lekarzu udzielającym świadczeń. W przypadku jednostek medycznych wymagane są: nazwa, adres, numer identyfikacyjny REGON oraz dane lekarza - imię i nazwisko oraz oznaczenie lekarza (symbole województwa, kwalifikacji i numer z rejestru, od 17 kwietnia 2026 r. zgodnie z § 3 ust. 4a pkt 14 rozporządzenia). Dla lekarzy prywatnie praktykujących dodatkowo wymagany jest adres i numer REGON.
Dokumentacja medyczna obejmuje kartę badania profilaktycznego oraz rejestr wydanych orzeczeń. Karta musi zawierać szczegółowe informacje o jednostce wykonującej badanie, dane osobowe badanego, informacje o miejscu pracy oraz pełną dokumentację medyczną z przeprowadzonego badania
Karta badania musi również zawierać pełne dane osobowe badanego pracownika: imię i nazwisko, datę urodzenia, płeć oraz adres zamieszkania. Niezbędne są także informacje o miejscu pracy - nazwa, adres i numer identyfikacyjny REGON pracodawcy. Te dane pozwalają na jednoznaczną identyfikację osoby badanej i powiązanie wyników z konkretnym stanowiskiem pracy.
Szczególnie istotne są dane o przebiegu zatrudnienia osoby badanej oraz ocena zagrożeń dla zdrowia pracownika wynikająca z informacji pracodawcy o występowaniu czynników szkodliwych lub uciążliwych na stanowisku pracy. Karta musi także zawierać dane z wywiadu lekarskiego i badania przedmiotowego, wyniki badań diagnostycznych i konsultacyjnych oraz uzasadnienie ewentualnego poszerzenia zakresu lub skrócenia częstotliwości badań.
- Informacje o jednostce wykonującej badanie i lekarzu
- Dane osobowe badanego pracownika
- Informacje o miejscu pracy i pracodawcy
- Dane o przebiegu zatrudnienia
- Ocena zagrożeń zdrowotnych na stanowisku pracy
- Wyniki wywiadu lekarskiego i badania przedmiotowego
- Rezultaty badań diagnostycznych i konsultacji
- Uzasadnienie modyfikacji zakresu badań
- Treść wydanego orzeczenia lekarskiego i zaleceń dla pracodawcy
Rejestr wydanych orzeczeń stanowi drugi element dokumentacji i służy ewidencji wszystkich wydanych orzeczeń lekarskich. Rejestr ten musi być prowadzony w sposób chronologiczny i zawierać informacje umożliwiające identyfikację każdego wydanego orzeczenia oraz powiązanie go z odpowiednią kartą badania profilaktycznego. Samo orzeczenie lekarz wystawia od 17 kwietnia 2026 r. co do zasady w postaci elektronicznej – trafia ono do Systemu Informacji Medycznej i na Internetowe Konto Pacjenta, a pracodawca otrzymuje je od jednostki medycyny pracy w terminie i w sposób określony w umowie z tą jednostką. Postać papierowa jest wyjątkiem, np. przy braku dostępu do systemu.
Procedura odwoławcza od orzeczeń lekarskich
System badań profilaktycznych przewiduje możliwość odwołania się od orzeczenia lekarza medycyny pracy zarówno przez pracownika, jak i przez pracodawcę. Badania pracownika kończą się wydaniem orzeczenia lekarskiego, które stwierdza brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku albo istnienie przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku. W przypadku niezgody z wydanym orzeczeniem, strony mają prawo do wniesienia odwołania.
Prawo do odwołania przysługuje zarówno pracownikowi, jak i pracodawcy, który wydał skierowanie na badania lekarskie. Odwołanie musi mieć formę pisemną i zawierać uzasadnienie. Jest to ważne zabezpieczenie procesowe, które zapewnia obiektywność i sprawiedliwość w procesie oceny zdrowotności do pracy. Termin na złożenie odwołania wynosi 7 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego.
Pracownik i pracodawca mają prawo odwołać się od orzeczenia lekarskiego w terminie 7 dni od jego otrzymania. Odwołanie musi być pisemne, zawierać uzasadnienie i być złożone za pośrednictwem podstawowej jednostki służby medycyny pracy, w której wydano orzeczenie
Procedura odwoławcza przewiduje, że od 17 kwietnia 2026 r. odwołanie wnosi się za pośrednictwem podstawowej jednostki służby medycyny pracy, w której wydano kwestionowane orzeczenie (wcześniej: za pośrednictwem lekarza, który je wydał). Jednostka ta ma obowiązek w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania przekazać je wraz z dokumentacją stanowiącą podstawę wydanego orzeczenia lekarskiego do właściwego podmiotu odwoławczego. Ten mechanizm zapewnia, że podmiot rozpatrujący odwołanie ma dostęp do pełnej dokumentacji medycznej.
System przewiduje różne podmioty odwoławcze w zależności od tego, kto wydał pierwotne orzeczenie. Podstawowymi podmiotami odwoławczymi są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy właściwe ze względu na miejsce świadczenia pracy lub siedzibę jednostki organizacyjnej, w której jest zatrudniony pracownik. W przypadku odwołań od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy, właściwe są instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy lub Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni.
| Wydawca pierwotnego orzeczenia | Podmiot odwoławczy | Uwagi |
|---|---|---|
| Lekarz medycyny pracy | Wojewódzki ośrodek medycyny pracy | Właściwy ze względu na miejsce pracy |
| Lekarz z wojewódzkiego ośrodka | Instytut badawczy medycyny pracy | Lub UCMMT w Gdyni |
| Kolejowy Zakład Medycyny Pracy | Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej | Specjalizacja kolejowa |
| Podmiot wskazany w przepisach (§ 5 ust. 3 pkt 4–5) | Podmiot leczniczy utworzony i wyznaczony przez MON albo nadzorowany przez szefów ABW, AW i CBA | Ten drugi – tylko dla funkcjonariuszy tych służb |
Specjalne regulacje dotyczą Kolejowego Zakładu Medycyny Pracy - odwołania od ich orzeczeń rozpatruje Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej. Podmiotami odwoławczymi są także podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej, a od 17 kwietnia 2026 r. – w sprawach funkcjonariuszy ABW, AW i CBA – podmiot leczniczy nadzorowany przez szefów tych służb. Po otrzymaniu odwołania właściwy podmiot przeprowadza badania w trybie odwołania w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania.
Pracodawca prowadzący firmę logistyczną nie zgodził się z orzeczeniem lekarskim stwierdzającym przeciwwskazania do pracy kierowcy po badaniach okresowych. Złożył pisemne odwołanie z uzasadnieniem w terminie 7 dni. Jednostka medycyny pracy, w której wydano orzeczenie, przekazała odwołanie wraz z dokumentacją do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, który przeprowadził ponowne badania w terminie 14 dni. Wydane w trybie odwołania orzeczenie było ostateczne i potwierdziło przeciwwskazania do pracy na stanowisku kierowcy.
Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne i nie przysługuje od niego dalsze odwołanie. Ten mechanizm zapewnia definitywne rozstrzygnięcie sporów dotyczących zdrowotności do pracy przy zachowaniu dwuinstancyjności postępowania.
